De wortels van het Vegetarisme

De traditie toont aan dat een vegetarisch dieet niet enkel een modeverschijnsel is

Het moet gezegd: groenten zijn het beste wat de natuur te bieden heeft op vlak van voeding. En we hebben het niet over alfalfa-scheuten en ook niet over de avocado, die heerlijk en gezond is maar eigenlijk niet echt duurzaam op ecologisch en sociaal vlak. We verwijzen eerder naar gewone groenten, die spontaan op ons platteland groeien. De groenten uit onze kindertijd, met herkenbare vormen en smaken, waar we mee vertrouwd zijn.

Op de markten overal ter wereld vindt men groenten in de meest diverse vormen en kleuren. Het aanbod varieert naargelang de seizoenen: winter, herfst, lente of zomer. Het juiste evenwicht tussen groenten en peulvruchten kan elk voedingstekort oplossen. Spreken over een veggy dieet is vandaag natuurlijk gemakkelijk. Het is tegenwoordig immers ingeburgerd bij zoveel mensen. Als men echter de culinaire tradities bekijkt, vindt men vaak vegetarische gerechten met wortels die ver teruggaan in de tijd.

Vegetariër zijn was tot voor kort absoluut geen modeverschijnsel: voor velen was het een noodzaak. Vlees was immers een luxeproduct dat slechts voor enkelen was weggelegd. Voor anderen werd een dieet zonder proteïnen opgelegd door de religie. Het Boeddhisme bijvoorbeeld tolereert, in het kader van het geweldloosheidsprincipe, geen consumptie van dieren (vandaag net als vroeger). Dergelijke principes brengen religies als hindoeïsme, taoïsme of sikhisme ertoe een vegetarisch dieet op te leggen. Deze regel heeft echter niet belet dat er intense smaken en cruelty free nationale gerechten ontstonden en succes kenden.

 

India heeft bijvoorbeeld een sterke vegetarische traditie die, verrijkt met een brede waaier aan specerijen en kruiden (komijn, kardemom, koriander, kruidnagel, saffraan, paprika…) een groot aantal heerlijke gerechten heeft voortgebracht, het ene al lekkerder dan het ander en absoluut zonder vlees. Laat ons echter niet alles herleiden tot curry. Dat zou fout zijn. Toch is een sterk gekruide smaak de rode draad die alle Indiase gerechten met elkaar verbindt. Denk bijvoorbeeld aan de Saag Paneer, een traditioneel gerecht uit Noord-India. Het is een stoofpot met spinazie en verse kaas in stukjes, gesauteerd, romig genoeg om er stukken heerlijke chapati (het typische Indiaas brood, op de bakplaat gebakken) in te doppen. Het vegetarische land bij uitstek heeft nog heel veel andere green gerechten.

Laat ons eens een kijkje nemen in het land van de rijzende zon: Japan. De boeddhistische cultuur heeft hier immers één van de meest interessante veg gerechten geïnspireerd. Het is geen toeval dat Seitan, ook wel ‘graanvlees’ genoemd voor zijn consistentie en het hoog gehalte aan proteïnes, hier werd uitgevonden. Reeds in de 6de eeuw wordt ernaar verwezen als vleesvervanger in het dieet van Boeddhistische monniken. Rond 1740 waait het over naar het Westen. Maar hier stopt de vegetarische traditie niet. Groenten spelen op verschillende manieren een hoofdrol. Er is de tsukemono, een zurige ingemaakte schotel dat lang bewaard kan worden. Of de techniek van het langzame koken die zorgt voor een heerlijke consistentie en smaak.

En er is nog meer: ook de andere Aziatische landen baseren een groot deel van hun keuken op groenten. Hier volstaat het de Koreaanse bibimbap te vermelden: een kom rijst, groenten, noedels en eieren. Of ook de Tempeh, een andere vleesvervanger op basis van gele sojabonen, wijdverspreid in Zuidoost-Azië. We draaien aan de wereldbol... Mexico. Aan wie denkt dat Mexicanen zich enkel voeden met carnitas en kip, moeten we iets vertellen de guacamole, burritos met groeten, tacos van bonen, chiles rellenos, kleine pikante pepers met kaasvulling, fajitas met groenten.

Het Midden-Oosten is het streek van kikkererwten en munt, maar ook van gekruide en gestoofde groenten. De meest verspreide gerechten zijn op basis van peulvruchten. Welke? De Egyptische Koshari: een stoofpot met rijst, kikkererwten en linzen. Of ook de Ful, een bereiding dat wijdverspreid is in Jordanië, Syrië en Libanon. Het wordt bereid door op een laag vuurtje tuinbonen, ui en look, peterselie, olijfolie en citroen te koken en het wordt als ontbijt rijkelijk op brood geserveerd.

En in Europa? Denk maar aan de Ratatouille, dat terug bekend is geworden dankzij een prachtige animatiefilm van enkele jaren geleden. Het maakt deel uit van de Franse traditie uit de Provence en is een stoofpot van groenten uit de moestuin, met paprika’s, tomaten, courgettes, ui, look en kruiden. De Italiaanse versie heet Ribollita, een traditionele Toscaanse soep met groenten, bonen en brood, urenlang gekookt en daarna minstens twee keer opgewarmd (zoals de naam zegt), geserveerd op een bedje van boerenbrood. De hoofdrol in de ribollita is weggelegd voor de kool. Kool wordt vandaag door aanhangers van de superfood verheerlijkt en was altijd al het belangrijkste ingrediënt van dit gerecht dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.

De herontdekking van een vegetarische traditie is dus de weg die men kan inslaan in een wereld waarin vlees steeds meer een probleem vormt voor het milieu en één van de belangrijkste oorzaken is van de vernietiging van de ecosystemen. Hierbij is het voldoende een eenvoudige regel te volgen: minder exotisme en meer duurzaamheid. Een aubergine wordt misschien minder vaak gefotografeerd op Instagram, maar is daarom niet minder waardevol.

top
Selecteer een ander product

Vergelijken

Producten vergelijken

U kunt niet meer dan 3 producten kopen. Verwijder een product voordat u een ander product toevoegt.